In het begin...

Zo het moet er maar van komen. Schrijven op de UileninAthene blog. Ik ben hier inmiddels alweer vier dagen (alhoewel het ook al vier weken lijkt) het klimaat (36 C) begint te wennen. Wel is nog enige aanpassing aan het Griekse ritme nodig. De eerste twee dagen waren voor mij heerlijke relax dagen. Ik was de eerste van de groep en lekker helemaal niets gedaan. Beetje uitgerust, gelezen. Zaterdag en zondag kwam de rest van de groep en ook vandaag (dinsdag) is ook de laatste aangesloten.

Hierboven een foto van de groep met (vlnr) Jan (docent), Kris (directeur NIA en onze reisleidster) Anita, Gwendolyn, Maria, Marissa, Marc, Anne (ik zei de gek), Maurice en Lars. Op de foto ontbreekt nog Hanna die dus vandaag is aangekomen.

Gisteren onze eerste lesdag gehad. toch wel weer even wennen hoor na drie weken vakantie. Het eerste zwoegen van de Hebreeuwse les komt weer als een deja vu naar boven. Anderzijds is het ontzettend leuk om weer met een nieuwe taal bezig te zijn. Het rondlopen in Athene daagt daar wel bij uit. Iedere stap die je zet wordt je geconfronteerd met het moderne Grieks waar genoeg aanknopingspunten zijn te vinden om de letters en woorden te oefenen.

Vandaag ook onze eerste excuries gedaan. De Akropolis (wat anders) heel bijzonder om daar rond te lopen. Vooral zelf gaan kijken want ieder verslag doet daar aan tekort. Daarom ook maar wat mooie foto's

     Niet het belangrijkste gebouw deze tempel maar wel het indrukwekkends

Het Museum vanaf de Akropolis

Voor de theologen een bekend boek

Het museum is over opgravingen heengebouwd die op deze wijze ook te bezichtigen zijn. schitterende oplossing voor de problemen van het verdrag van Malta

Uilen in Athene dus.

In de voetstappen van Paulus

De cursus klassiek Grieks vordert gestaag, en we hebben alweer de laatste excursie gehad, afgelopen zaterdag.

Op het programma stond allereerst het oude Corinthe. Daar is een museum, dat een beetje rommelig is, maar ook zeer interessant, en nog steeds in ontwikkeling. Er staat een oude Apollotempel, nu ja, wat daar van over is, en daaronder ligt het forum. Je kunt het inderdaad geen agora noemen, want wat je ziet zijn vooral de resten uit de Romeinse tijd. De fontein en de latrines daar mag je niet meer in, dus de traditionele foto van studenten op een rijtje en "op het gemak" blijft hier achterwege.
Wel kregen we de al net zo traditionele oefening in het herkennen van de diverse stijlen van zuilen. Probeert u het zelf eens:

Ondertussen hadden we vanaf het forum een prachtig zicht op de Apollo-tempel.

Voor theologen is Corinthe natuurlijk ook van belang omdat de apostel Paulus er zijn sporen heeft liggen. Langs deze weg moet Paulus zijn vertrokken uit Corinthe, als we Handelingen mogen volgen (Hand 18:18); in de zuidelijke haven van Corinthe, Kenchreeën (Κεγχρεαί) ging hij nog even naar de kapper.

Op zoek naar een versnapering bleven we even bij een toeristenstalletje staan; tot onze vreugde bleek de modernste Nederlandstalige populair-wetenschappelijke literatuur over Paulus ook daar verkrijgbaar.

Niet veel verderop, in het oude Nemea, stortten wij ons weer volop in de heidense gebruiken. Schaduw zoeken bij de Zeus-tempel ...

... en vooral: zweetdruppels offeren in het oude stadion. Bij zo’n wedloop in bijna 40 graden verdient natuurlijk elke deelnemer een krans van eikenloof.

Een prachtige tocht door het Peloponnesische landschap bracht ons tenslotte in Titani, waar - bij ook nog eens een adembenemend uitzicht - nog vele klassieke schatten in de bodem moeten liggen, roepend om jonge archeologen die het stokje over willen nemen en zich een naam willen maken.

Tenslotte ...? Nee, daarna was er nog een frisse duik in de baai van Corinthe, maar daar zijn om onverklaarbare redenen geen foto's van.

Nieuw leven op de blog!

Na al bijna een week in Athene te zijn wordt het toch wel hoog tijd voor onze eerste blog. Huh? Is die blog nog niet dood dan? Niet meer, hoogstpersoonlijk zijn wij (Jan Krans, Rosalind Roijaards, Niels Hexspoor en Joey Soumokil) afgedaald naar de Tartaros. Wij zouden dit echter niet alleen hebben kunnen doen, gelukkig bekommerde de god Dionysos zich om ons en vergezelde ons met zijn slaaf, ezel en de nimmer ontbrekende wijnzak tot diep in de onderwereld. Daar wist onze dappere leider Jan Krans, door het winnen van een dichtwedstrijd, de gunst van Hades te winnen en mochten wij de blog de onze noemen en haar meenemen naar het land der levenden. Hopelijk begrijpt een ieder die ons blog leest nu waarom dit zo’n tijd geduurd heeft voordat onze eerste post verschenen is. Een mooie bijwerking van onze tocht is dat wij vrijwel alles weten over Dionysos, zijn slaaf, dichters, doden, wijn en zijn ezel. Aangezien Dionysos alleen in het klassieke Grieks praat hebben we al deze zaken meteen in het Grieks geleerd. Mooi begin van onze eerste lesweek toch?

Daar wij noch goden noch halfgoden zijn kunnen wij niet te lang in de onderwereld vertoeven. Daarom bracht Hermes ons met enige regelmaat terug naar het land der levenden naar Athene waar wij ons dan weer klaarmaakten om de volgende dag verder te gaan met Dionysos en zijn/ons avontuur. Door een afspraak met Zeus mogen wij niet te veel uitweiden over onze reis door de onderwereld daarom zullen wij ons beperken tot het niet minder spannende avontuur: Athene. Op zondagavond was onze groep voor het eerst compleet en konden wij vanaf dat moment genieten van ‘de Mythos’ in Athene.

Als wij onze dagindeling zouden moeten beschrijven blijkt dat naast het leren van Grieks, eten ook een belangrijke rol speelt. Het Grieks is bij momenten zwaar en het eten maakt ons zwaar! Wij mogen echter niet klagen want we hebben een overheerlijke tijd hier.
  Maandag zijn wij begonnen met het leren van het klassieke Grieks dit doen wij op maandag, woensdag en vrijdag van 8.45 tot 12.30 en van 17.00-19.00 op dinsdag en donderdag kiezen we een van de twee collegetijden afhankelijk van onze excursies.
Die maandagvond hebben wij gezellig gedineerd met dr. Christiane Tytgat,(Chris). Ze is niet alleen de directrice van de NIA (waar we verblijven) maar is tevens onze geweldige gids tijdens de excursies.
  Dinsdag mochten wij na een ochtendcollege ’s middags genieten van het Akropolis-Museum en de Akropolis zelf. Wat een ontzagwekkend uitzicht heb je vanaf de Akropolis over Athene! Athene strekt zich uit alsof het een staat is in plaats van een stad...... een stadsstaat misschien?

Wij zouden onze genoten dagen geen eer aandoen wanneer onze maaltijden niet genoemd zouden worden. Elke doordeweekse dag beginnen we met een gezamenlijk ontbijt om 8.00, breken wij de dag doormidden met de lunch bij een lekker restaurantje op een paar minuten loopafstand en ’s avonds sluiten wij de productieve dag af door een restaurantje op te zoeken en daar te genieten van een van de vele gerechten. Meestal wordt er bij terugkomst nog wel een uurtje (of iets langer) gestudeerd in de bibliotheek of in de kamer. Hard nodig, want ondanks de vele leuke zaken moet er ook hard gewerkt worden en gaat de zweep er soms overheen en voel je je net een slaaf die Grieks moet leren!

We hebben het goed naar onze zin hier er wordt uitstekend voor ons gezorgd met al het eten, drinken, een schoonmaakster, lekkere temperaturen en een goed onderkomen!

terug in Amsterdam

Bij deze wil ik mij aansluiten bij Kristel. Ik heb veel geleerd en ben veel geprikkeld om nog meer te leren over de Griekse taal en cultuur!
Dank aan Kris en Jan en alle medewerkers van het instituut en natuurlijk mijn mede studenten. Het waren drie speciale, mooie weken!

Theologen met de voeten op de vloer

Klassiek Grieks leren in Athene heeft een verrassend bijeffect: je ontdekt nog sterker hoe gewoon allerlei woorden zijn die voor theologen (en filosofen) een bijzondere klank hebben.

Neem ‘Exodus’, bijbelboek en ‘uittocht’. Maar hier is έξοδος (éxodos) gewoon de uitgang, of de afrit en nog zo wat alledaagse dingen. Of ‘Stoa’, toch geen onbelangrijke filosofische stroming: je leert dan dat de naam is afgeleid van een bepaalde ‘zuilengalerij’. Die kennis bereidt je echter niet voor op de ontdekking dat er hier bij een gewone winkelgalerij ook al στοά (stoá) kan staan. ‘Eucharistie’ kent het Grieks ook (als ευχαριστία, efcharistía), maar niemand ontgaat dat ευχαριστώ (efcharistó) de eenvoudigste manier is om ‘dank u/je wel’ te zeggen. En ‘Kyrios’, was dat niet ‘de Heer(e)’? Vast wel, maar κύριος (kírjos) is natuurlijk vooral een meneer, tegen wie je dan κύριε (kírje) zegt.
Zo kunnen we doorgaan: παρουσία (paroesía) is aanwezigheid (bij te houden op een presentielijst); δικαιοσύνη (dikeosíni) is naast gerechtigheid ook justitie; λειτουργία (litourjía) naast liturgie vooral gewoon iets als dienst: de uren van λειτουργία zijn dan de openingsuren (bijvoorbeeld in het nieuwe Acropolismuseum).
Tenslotte dan maar ‘mythe’, volgens de Van Dale (Elektronisch Woordenboek Nederlands) een ‘heilig, overgeleverd verhaal van een volk over zijn herkomst en godsdienst’; zo vinden we het ook in de leergang: ὁ μῦθος (ho muthos): verhaal, mythe. En zo ook het moderne μύθος (míthos). Tot je in een restaurant een biertje bij je maaltijd vraagt, want - met enig geluk - krijg je dan een μύθος/mythos voorgezet. Zou Bultmanns beroemde Entmythologisierung dan toch een vorm van drooglegging zijn?

Bordje naar het terras waar we in Corinthe een vruchtensapje namen, ter voorbereiding op het bezoek aan de site.

Van Nemea tot Titani

In deze weken is het leren van het klassieke grieks het voornaamste doel. Dat wil echter niet zeggen dat we niets anders meekrijgen dan dat. Want naast het grieks komt er ook archeologie aan bod, een belangrijke ´tak van sport´ hier op het Instituut. Niet voor niets is Chris archeologe van beroep. En dat hebben we gemerkt.

Afgelopen zaterdag gingen we weer op excursie, ditmaal naar Corinthe. Het oude Corinthe wel te verstaan. En dat liep vanaf het begin uit de hand. Na het missen van een afslag en nog een afslag kwamen we ´toevallig´ (volgens Chris) terecht bij een andere opgraving. Nemea was een oud tempelcomplex dat door de universiteit van Berkely was opgegraven en waar veel geld in gestoken was. Daar was bijna niemand en dus konden we rustig rondkijken op de site en in het museum. Nemea is ooit getroffen door een aardbeving, waardoor je een ´salami-effect´ krijgt bij de omgevallen pilaren (zie bovenste foto) Hoogtepunt was een wedstrijdje hardlopen in het klassieke stadion van Nemea, waarvan we eerder in het museum hadden gezien hoe een startmeganisme in die tijd functioneerde. Gelukkig lopen de griekse temperaturen maar tegen de 40 graden aan, dus dat was een goed idee. Voor de fanatieke lezer: de foto boven is een waarheidsgetrouwe afspiegeling van een klassiekgriekse start. Op twee verschillen na. Zoek die verschillen. De winnaar wordt ´beKranst´ (Ideetje van Jan...)

Weer uitgerust na deze ongewone inspanning kwamen we nu toch bij Corinthe aan. Men had veel van de oude stad weten op te graven en de site lag er erg mooi bij, waarbij de meeste gebouwen romeins waren, de tempel van Apollo uitgezonderd. Voor ons theologen was het vooral de stad waar Paulus geweest was en waar zijn brieven naar schreef. Zodoende stonden we op de Agora waar Paulus ook gestaan had en de gemeente had gesticht die hij via de brieven weer tot de orde moest roepen.

Nadat Jan het een en ander verteld had over Paulus en zijn context en Chris over de site, werden we door Chris meegenomen naar een andere opgraving in de buurt. De oude plaats Sikion keek uit op Corinthe, haar belangrijkste vijand. Het hek was echter gesloten, maar zoals verwacht kende Chris de opzichter. Zonder moeite gaf hij ons de sleutel, die we bij vertrek nog net niet onder zijn deurmat hoefden te leggen, en zo konden we vanaf het theater van Sikion genieten van het heuvelland, de zee in de verte en de bergen op de achtergrond waar het orakel van Delphi ergens moest zijn.

Driemaal is normaal scheepsrecht, maar niet dus. Want Chris had nog een site in gedachten, één die zij bovendien zelf ontdekt had en die dus een beetje haar ´kindje´ was. Achteraf zei ze bij elk bezoek aan Titani het gevoel had dat ze op vakantie was geweest. Dat konden we wel begrijpen. Niet alleen omdat het uitzicht prachtig was (zie onderste foto), maar vooral omdat Chris in het dorp een soort van lokale cultstatus had verworven. Ze had er vorige week nog een lezing gegeven en dat was blijkbaar aangekomen. Iedereen leek haar te kennen en in het plaatselijke dranklokaal (meer was het niet) werden we warm onthaald. We hadden al een zak pruimen meegekregen van mensen die vlak bij de opgraving woonden, maar nu kregen we naast een drankje ook de plaatselijke wijn mee, die bij gebrek aan wijnflessen in onze plastic waterflesjes werd gedaan. Tot slot werden er peren van de bomen geplukt die op het terras stonden. Die kregen we ook mee. Het dorp uitkomen was nog een hele toer, want er moest met iedereen gesproken worden die we bij het wegrijden tegenkwamen. En dat waren er een aantal. Uiteindelijk wisten we het dorp uit te komen toen het al donker aan het worden was.

Om deze intensieve dag af te sluiten reden we naar de zee om een welverdiende duik te nemen. Terug bij het Instituut, het was inmiddels middernacht, kwamen we Arthur tegen die daar gebleven was om te studeren. Hij ging net stappen. Voor Lodewieke, Kristel en mijzelf was dat na zo´n dag wat teveel van het goede, voor ons was ons eigen bed de laatste site die we die dag bezochten.

Pausanias project

Vanmorgen heb ik in de bibliotheek van het NIA Jelle Abbenes ontmoet. Hij is leraar klassieke talen in het Middelbaar Onderwijs en werkt aan een Nederlandse vertaling van de reisbeschrijving (Ἑλλάδος περιήγησις) van het antieke Griekenland van Pausanias (ca. 150 CE). In de voetstappen van Pausanias reist hij door Griekenland. Er bestaat een schitterende website over het Pausanias-project waar veel beeldmateriaal op is geplaats. Voor ons natuurlijk leuk om de plaatsen op te zoeken die we hebben bekeken. Pausanias Project: http://pausanias-footsteps.nl/index.html